Vliegkater

Ik sleep mijn lamlendige lijf naar de koffietent op de hoek van de straat. Honderd meter is eigenlijk al te ver maar ik moet echt even bijtanken. Ik bestel een bakkie pleur en kruip in de hoek. Al snel komt de barista aan met mijn kopje kerosine. Ik geniet met iedere teug en voel mij langzaam weer een beetje tot leven komen.

Als je Professor Google vraagt naar de symptomen van een kater is het resultaat als volgt: o.a. hoofdpijn, misselijkheid, duizeligheid, lusteloosheid, vermoeidheid en overgevoeligheid. In mijn gedachten som ik op welke symptomen er op dit moment bij mij van toepassing zijn. Terwijl ik dat doe irriteer ik mij aan het kindje dat lief maar niet geluidloos naast mij aan het spelen is. Het lijkt wel alsof alle geluiden even door de versterker gaan voordat ze mijn trommelvlies bereiken. Overgevoeligheid? Check.

Ik probeer mij te focussen op het schrijven, maar ik kan mij niet concentreren. Niet alleen mijn lichaam maar ook mijn brein is leeg. Vermoeidheid? Check.

Mijn kopje kerosine is inmiddels op en ik merk dat ik verlang naar stilte. Mijn hoofd bonkt al sinds de ochtend, gelukkig heeft de koffie dit een beetje weggenomen. Ik probeer nog een alinea af te schrijven maar ik geef het op als ik het liedje van de Teletubbies door de koffiezaak hoor galmen. Het zonnetje lacht, de lucht is blauw, Teletubbies ga maar gauw. In één klap is het terug. Hoofdpijn? Check.

Ik reken snel mijn koffie af en sleep mijn lichaam mee naar huis. Eenmaal thuis drapeer ik mijzelf over de bank en bedenk ik wat ik eens zal gaan doen om mij fitter te voelen. Ik heb nergens zin in, geen behoefte om te socializen en ook mijn biologische klok is van slag want ik heb zelfs geen honger. Vandaag sta ik hartstikke AOG (Aircraft on Ground). Lusteloosheid? Check.

Mijn innerlijke dokter Grey komt met het vonnis: u heeft een vliegkater. Vandaag mag je jezelf best opsluiten, compleet nutteloos zijn en die hele zak M&M’s zonder schuldgevoel leegeten. Plots denk ik aan een versje (van mijn favoriete dichter) dat perfect past bij deze dag, en ik lach:

“Vandaag draag ik me, morgen sleep ik me voort, maar overmorgen vlieg ik weer, gewoon zoals het hoort.” Lars van der Werf.

Luchtkusje,

Miss van Os

 

Share Button

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *