In de Wolken

Je kent het ongetwijfeld, dat het soms voelt alsof liedjes voor jou geschreven zijn. Dat de tekst perfect een bepaalde situatie in je leven vertaalt. Too Good at Goodbyes klinkt uit de speakers terwijl ik het parkeerterrein bij de luchthaven op draai.

Ik bedenk hoe ik keer op keer weer afscheid neem. Van huis, van mijn leven in Nederland en mijn familie en vrienden die deel uit maken van dit leven. Telkens als ik vertrek, vertrek ik bewust. Vaak bestaat dit vertrek uit het nog even achterom kijken en een berichtje naar mams. De afgelopen maanden voelde ik soms de leegte van het afscheid. Ik miste de kus en de kroel, maar wat wás het makkelijk geworden om de deur achter mij dicht te trekken en mijn Boeing Bubbel in te stappen. Misschien was ik daadwerkelijk goed geworden in het nemen van afscheid!?

Tot vandaag. Vandaag was het anders. Het was nog vroeg in de morgen, ik had nauwelijks geslapen maar daar leek mijn behoorlijk koppige wekker maling aan te hebben. Mijn vertrek naar Miami naderde. Wederom moest ik afscheid nemen.

Zijn handen op mijn heupen, mijn koffers bij de deur. Er volgde een kus, een kroel. In de omhelzing vocht ik tegen een traan en slikte ik de brok in mijn keel weg. In mijn buik vormde zich een knoop. Het leek alsof tientallen vlinders even stopten met fladderen en in opstand kwamen. Ja, je leest het goed. Vlinders. Ik ben verliefd..

Too Good at Goodbyes was niet meer van toepassing. Ik gaf de vlinders de schuld. Voor het eerst in tijden had ik moeite met het vertrek. Thuis op dat hele kleine stukje aarde was ik nu namelijk ook hartstikke in de wolken! In mijn kleine kikkerlandje had ik blijkbaar de juiste kikker gekust want Prins Heerlijk verscheen, veroorzaakte een vlindertuin in mijn buik groter dan die van dierentuin Emmen en maakte mijn afscheid dit keer moeilijker dan al die andere keren.

Een paar uur later stapte ik het vliegtuig in. Ik werd dit keer als passagier naar Miami gevlogen en hoefde deze vlucht niet te werken. Ik kon nog maar aan één ding (lees: één iemand) denken. Eenmaal met de wielen van de grond zette Simple Plan (met een fantastische timing) in: ‘My heart is sinking as I’m lifting up above the clouds away from you’. Eerlijk is eerlijk, deze blog had een enorme tranentrekker kunnen worden als ik op dat moment niet had doorgespoeld. Walking on Sunshine leek mij een beter alternatief en bij het horen van de vrolijke deuntjes bedacht ik mij wat een geluksvogel ik ben. Zo’n vogel die haar vleugels spreidt en vliegt (oké zweeft) wetend dat bij terugkeer het welkom wacht!

Luchtkusje,

Miss van Os

 

Share Button

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *