Even uit de Lucht

De titel zegt het eigenlijk al; ik was er even uit, maar ik kom terug!

Na heel wat kilometers voor de luchtvaartmaatschappij te hebben gevlogen, werd eind vorig jaar de stekker uit mijn contract getrokken. Ik was stewardess bij een bedrijf dat niet deed aan vaste contracten en dus moest ik even uit de lucht..

Ik startte met mijn Beide Benen op de Grond Baan als receptioniste bij een 5-sterrenhotel in Rotterdam.
Het koffertje verplaatste naar de kelder, de jetlags waren verleden tijd en de maximale reisafstand bleef bij een kleine 30 kilometer per dag.

Ik ging van de hele wereld rond, naar werken op de begane grond. Inmiddels was ik flink vliegverslaafd geworden en nu moest ik letterlijk aarden. Dat aarden ging niet zonder slag of stoot. Ik had een leuke baan met nóg leukere collega’s maar ik kwam mijn flinke dosis lucht tekort. Afkicken dus.

Gelukkig kreeg ik het steeds meer naar mijn zin bij het hotel. Toch bleef ik verlangen naar het leven in de lucht. Ik mistte het vertrek en het onbekende avontuur dat iedere vlucht met mij mee vloog.

Het besef dat ik er voorheen een bijzondere levensstijl op na hield, kwam toen ik mijn draai in het normale leven begon te vinden. Keer op keer nam ik afscheid van mijn Boeing Boyfriend die wél zijn vleugels spreidde. Onze levensstijlen stonden in contrast met elkaar en dat wakkerde mijn vliegvlammetje flink aan.

Ik wist het eigenlijk al, maar nu weet ik het zeker: ik hoor thuis in de wolken. Ik volg mijn hart. En mijn hart? Dat ligt in de lucht!

Luchtkusje,

Miss van Os

Share Button

1 thought on “Even uit de Lucht

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *