Droomvanger

Het is nog vroeg in de morgen als ik de passagiers verwelkom aan boord van onze Boeing 787 Dreamliner . Na een aantal ‘Goedemorgens’ ga ik door mijn hurken om ook de jongste passagiers te verwelkomen. Een aantal wandelen trots met hun eigen koffertje het vliegtuig binnen. Ik geef een olijk meisje een kinderpresentje voor onderweg. Met haar grote ogen neemt ze mij van top tot teen op. Als ze het gangpad in gaat, hoor ik haar stellig tegen haar moeder zeggen: “Mam, als ik later groot ben word ik stewardess”.

Die kinderdroom om later stewardess te worden, is voor velen vast herkenbaar, maar hoe wordt die wens werkelijkheid? Zelf werd ik in mijn jaren als lerares pas blootgesteld aan het vliegvirus. Ik gaf les aan stewards en stewardessen in opleiding en wanneer mijn leerlingen de wijde wereld in vlogen, vloog ik in gedachten met ze mee. Ik kreeg de vliegkriebels en besloot dat het ook voor mij tijd werd mijn vleugels te spreiden. Met twee mooie diploma’s op zak en flink wat werkervaring in de dienstverlenende sector, klopte ik aan bij de luchtvaartmaatschappij. Niet veel later vloog ik mijn eerste vlucht. Sindsdien ligt de wereld letterlijk aan mijn voeten.

Naast het pad dat ik koos, zijn er meerdere wegen die kunnen lijden naar een leven in de lucht. Dagelijks kom ik mijn voormalige leerlingen tegen op kilometers hoogte. Voor hen was de opleiding Luchtvaartdienstverlener de weg naar het verwezenlijken van die kinderdroom.

Met het inslaan van de juiste weg ben je er natuurlijk nog niet. Om stewardess te kunnen worden zijn er een aantal eisen waar je aan moet voldoen. Je koffer moet zogezegd beschikken over de juiste  ingrediënten. Volgens mijn twaalfjarige nichtje zijn “knalrode lippenstift en je lach” de benodigdheden voor de weg naar succes. Ik geef haar geen ongelijk; representativiteit is belangrijk en uiteraard kan jouw rode lach niet ontbreken. Maar voeg daar nog maar een flinke dosis stressbestendigheid en flexbiliteit aan toe. Oh, en als je dan de wijde wereld over gaat, is het ook handig als je een aardig woordje buiten de deur spreekt.

Soms kan ik het nog niet bevatten dat ik stewardess ben en dat ik deze baan heb. Ik werk keihard op de meest onmogelijke tijdstippen, samen met een team van Boeing Bikkels, maar tóch voelt het niet als werken. Het voelt alsof ik leef in die ene kinderdroom, in die fantastische fantasie.

En dat ene olijke meisje? Zij heeft aan boord ijverig gekleurd. Vol trots overhandigt ze mij haar tekening. Ze glundert van oor tot oor. Ik bedenk mij dat ik met haar mooie lach wel raad weet en tegen het einde van de vlucht vraag ik haar om hulp. In de galley zet ik haar het hoedje op en doe haar het sjaaltje om. Ik geef haar de schaal met pepermuntjes die ze mag uitdelen aan de passagiers. Vol trots stapt ze de cabine in. Vandaag doet de Dreamliner duidelijk haar naam eer aan; de kleine stewardess is een stap dichter bij haar grote droom. 

Luchtkusje,

Miss van Os

Share Button

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *