Boeing Bubbel

Ben je dan nooit eens bang?” vraagt een passagier aan mij. Haar gezicht staat op standje turbulentie, en dat terwijl we nog met alle wielen op de grond staan. Terwijl ik haar tas aanneem, hoor ik de trilling in haar stem. Ik bedenk hoe ik de passagier het beste kan kalmeren, maar van de Boeing Bibbers kom je niet gemakkelijk af. Er zit altijd wel iemand in het vliegtuig met vliegangst, graag stel ik deze passagiers gerust maar dat wil niet altijd lukken. Boeing Bang is nou eenmaal Boeing Bang.

Vliegangst heb ik niet, dat zou ook knap lastig zijn met dit vak. Ik heb vertrouwen in het machtig mooie toestel en de kunde van mijn collega’s om het te besturen. Toch ben ook ik, iedere keer weer blij als we veilig zijn geland. Het blijft immers een bizar idee dat zo’n gigantische kist vliegen kan.

In de lucht voel ik mij op mijn gemak. Ik vind het heerlijk om te vliegen, om letterlijk even van de wereld te zijn. De telefoons gaan uit, ik verlies het contact met aarde en hoef mij even om niets te bekommeren van daar beneden. Voor de komende uren zit ik lekker in mijn Boeing Bubbel.

Natuurlijk deel ik deze bubbel met een tal van reizigers, ieder met zijn of haar wensen. Ik voel me fijn, hier ergens op 37,000ft en zorg er graag voor dat mijn bubbelgenoten er ook zo over denken. Het liefst zie ik blije gezichten om mij heen en, zover ik hier invloed op heb, zorg ik voor een fijne sfeer aan boord van de bubbel.

Ik hoor je denken, bubbels knappen toch? Absoluut, dat doet die van mij ook. Dit gebeurt op het moment dat we net geland zijn op Amsterdam. Als we afscheid hebben genomen van alle passagiers en met een stevige vliegkater over Schiphol strompelen, we samen nog wat grinniken over de belevenissen op stop en uiteindelijk ieder zijn eigen weg gaat, dan is het zover; de Boeing Bubbel spat in duizend spetters uiteen. Dag bubbel, hallo wereld!

Luchtkusje,

Miss van Os

Share Button

1 thought on “Boeing Bubbel

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *